IRTUAL REALITY FOR SPORTS: FAD OR GAME-CHANGER?

واقعیت مجازی برای ورزش: مد یا تغییر زمین بازی؟

22 نوامبر 2003 تاریخ یکی از بزرگترین دستاوردهای ورزشی انگلستان در دوران مدرن بود. در سیدنی استرالیا، آنها در آخرین دقیقه وقت اضافه با گل سقوط جانی ویلکینسون به طور چشمگیری قهرمان جام جهانی راگبی شدند.

تیمی که در آن شب بازی کرد به سرعت تبدیل به اسطوره در سراسر کشور شد و افتخارات زیادی از ملکه دریافت کرد. یکی از آنها هوکر استیو تامپسون بود. انتظار می‌رود که قهرمانی در جام جهانی بهترین اتفاق زندگی تامپسون باشد، اما در سال 2020، او در مصاحبه‌ای گفت که حتی به یاد نمی‌آورد که در این مسابقه بازی کرده باشد. این فقط موردی نبود که آدرنالین جزئیات را محو کند همانطور که از ستارگان ورزش بعد از پیروزی ها می شنویم. این به احتمال زیاد CTE یا آنسفالوپاتی تروماتیک مزمن همراه با زوال عقل زودرس بود. CTE کوچک شدن تدریجی برخی از مناطق کلیدی مغز است و در ورزشکاران غیر معمول نیست.

در سال های اخیر اخبار زیادی در مورد ضربه مغزی در ورزش منتشر شده است. شاید فیلم Concussion ویل اسمیت در سال 2015 را دیده باشید که در آن در نظر گرفته شده بود که ضربات مکرر به سر در حین بازی فوتبال آمریکایی می تواند منجر به عواقب بسیار جدی شود. این احتمال وجود دارد که ضربات و ضربه های متعدد به سر تامپسون در طول دوران حرفه ای خود به وضعیت او کمک کرده باشد.

شاید شما در حال حاضر دو و دو را در سر خود قرار داده اید؟ ورزش های تماسی مانند فوتبال آمریکایی، راگبی و قوانین استرالیایی فوتبال بسیار فیزیکی هستند – شاید این امر اجتناب ناپذیر بود؟

با این حال، شاید حتی ترسناک تر (با توجه به ماهیت ورزش)، افزایش دفعات گزارش بازیکنان فوتبال علائم زوال عقل باشد. تصور می‌شود که این موضوع نه با ضربه زدن به بازیکنان دیگر، بلکه به ضربه زدن به توپ مرتبط است. بسیاری از بازیکنان برجسته درباره این موضوع صحبت کرده‌اند، از جمله کاپیتان سابق تیم ملی انگلیس، تری بوچر، که خواستار حذف تدریجی این تیم برای جلوگیری از آسیب‌های مغزی «فاجعه‌بار» شد.

در نتیجه افزایش آگاهی در مورد آسیب های سر، پروتکل های جدید زیادی در سراسر ورزش وجود دارد. این موارد از استفاده از پزشکان مستقل در برخی از ورزش‌ها برای اطمینان از اولویت‌بندی ایمنی بازیکنان قبل از نیازهای تیم به دنبال ضربه، تا کاهش میزان سر مجاز در تمرینات فوتبال جوانان در ایالات متحده را شامل می‌شود.

اخیراً، پیشرفت‌های فناوری کمک کرده است و جایگزین‌های آموزشی ارائه می‌کند تا امیدواریم بروز آسیب‌های سر را به طور کلی کاهش دهد. علاوه بر این، چنین پیشرفت هایی ممکن است به تشخیص و نظارت بر آسیب های سر در صورت وقوع کمک کند. یکی از این فناوری‌ها که شاید در این مبارزه به آن توجه نکرده باشید، واقعیت مجازی است.

واقعیت مجازی قرار است چه کاری انجام دهد؟

برای بسیاری از ما، کلماتی مانند آلزایمر و زوال عقل را می شنویم و آنها را در همان پرانتز قرار می دهیم که بازنشستگی خود را مرتب می کنیم – چیزی که نیازی نیست به آن فکر کنیم زیرا دغدغه افراد مسن است.

با این حال، در واقعیت، وقتی تعداد ورزشکاران سابق را در نظر می گیرید که با چنین مشکلاتی تشخیص داده می شوند، مطمئناً باید به آن توجه بیشتری داشته باشیم. این مورد به ویژه زمانی اتفاق می افتد که شما در نظر بگیرید که بسیاری از این تشخیص ها به تکل های سخت در راگبی یا برخوردهای بدن در ورزش های تماسی مرتبط نیستند. در واقع، همانطور که در فوتبال اتفاق می‌افتد، آنها نتیجه بسیاری از ضربه‌های کوچک روی سر هستند، مانند ضربه زدن به یک توپ در طول دوران حرفه‌ای.

اغلب، در واقع، این ضربه‌های تکراری سر (RHI)، که به عنوان ضربه‌های زیر ضربه‌ای نیز شناخته می‌شوند، آنقدر بی‌ضرر هستند که حتی برای بازیکن یا کارکنان ثبت نمی‌شوند. اما آنها جمع می شوند.

این جایی است که واقعیت مجازی ممکن است وارد شود. به عنوان یک راه حل آموزشی توجه زیادی را به خود جلب کرده است، زیرا نه تنها امکان انجام وظایف آموزشی ایمن و قابل تکرار را فراهم می کند، بلکه کنترل کاملی بر محیط آموزشی نیز فراهم می کند. قبل از ورزش، این مزایا واقعیت مجازی را مورد علاقه آموزش جراحان قرار می داد. بدیهی است که این محیطی است که در آن فضای زیادی برای اشتباه کردن ندارید!

اگرچه، پذیرفته شده است که این عناصر استرس حیاتی کار را حذف می کند، که ممکن است آن را با بازی در مقابل 80000 نفر برابری کنیم، اما یک پلت فرم یادگیری مفید را ارائه می دهد. با این مزایای پاداش بدون خطر است که امکان انتقال به ورزش وجود دارد.

یکی از عوامل کلیدی در اینجا واقع گرایی است. ما به عنوان انسان توانایی زیادی برای رهایی از چیزهای غیرواقعی داریم، به همین دلیل است که با پیشرفت گرافیک بازی های رایانه ای، محبوبیت آنها همچنان رو به افزایش است. فناوری واقعیت مجازی اکنون در نقطه‌ای است که مغز ما تمایل دارد آنچه را که در آن فضا می‌بینیم بپذیرد. این می‌تواند تا آنجا پیش برود که حتی جزئیات بازیکنان حریف، استادیوم‌های خاص و توانایی برنامه‌ریزی در رویدادهای واقعی که در مسابقه دیروز رخ داده است را شامل شود.

این امکان استفاده از تعداد زیادی از ورزش ها را فراهم می کند. به طور خلاصه، این می تواند تکرار یک ضربه ایستگاهی باشد که در آن خطایی در مسابقه آخر هفته رخ داده است یا اجازه دادن به یک بازیکن توانبخشی برای غوطه ور شدن در اقدامات اخیر تا آنها همچنان بتوانند تصمیم خود را در چنین بازی هایی در نظر بگیرند.

اما بازگشت به ضربه مغزی. شواهد فزاینده ای وجود دارد که نشان می دهد کسب مهارت (روشی که ما در بخش فنی و تاکتیکی یک ورزش پیشرفت می کنیم) و واقعیت مجازی می توانند همزمان وجود داشته باشند. بنابراین، بیایید نگاهی به شواهد بیندازیم تا ببینیم چگونه ورزشکاران در آینده نزدیک می‌توانند به تقویت مهارت‌های خود ادامه دهند و در عین حال خطرات مرتبط با آسیب‌های سر را کاهش دهند.

علم واقعیت مجازی برای آموزش ورزشی

تحقیقات در مورد واقعیت مجازی و ورزش معمولاً بر مهارت‌های بسته مانند گلف زدن و گرفتن صلیب توسط دروازه‌بانان به جای بازی بی‌نظم‌تر در مسابقه متمرکز شده است. دلیل این امر به دلیل محدودیت در فناوری بوده است. اما همانطور که در بالا گفته شد، این موضوع به سرعت کمرنگ می شود. در واقع، یک مقاله اخیر نشان می دهد که فناوری واقعیت مجازی اکنون به اندازه کافی خوب است که می تواند بین بازیکنان تازه کار و حرفه ای تمایز قائل شود. این واقعاً مهم است، زیرا به این معنی است که اگر متخصصان بخواهند از این فناوری استفاده کنند، در واقع سطح توانایی آنها را تشخیص داده و با انتقاد بیشتری پاسخ می دهند.

این ممکن است متفاوت از تجربیات کسانی باشد که می توانند Nintendo Wii قدیمی را به یاد بیاورند که در آن هر کسی می توانست ضربه ای بزند یا یک آس را سرو کند! در واقع، چنین پلتفرم‌هایی ممکن است پتانسیل استفاده برای ورزشکارانی را داشته باشند که آسیب دیده‌اند و نیاز به حفظ سطحی از مهارت‌های ادراکی-شناختی دارند و در عین حال از بار فیزیکی تجربه شده در محیط‌های واقعی اجتناب می‌کنند. و این، البته، در آسیب های سر کلیدی است.

اگر بتوانیم به بازیکنان فوتبال آموزش دهیم که چگونه توپ را بدون ضربه سر بزنند، یا به یک بازیکن AFL آموزش دهیم که چگونه یک توپ بلند را بدون تهدید واقعی له شدن توسط حریف علامت گذاری کند، یا به یک بازیکن دونده آموزش دهیم که چگونه یک توپ را انتخاب کند. بدون اینکه سر آنها برداشته شود از خط دفاع عبور کنید، آنگاه ما واقعاً می توانیم به چیزی برسیم. این را با یک تجربه همه جانبه همراه کنید، و استفاده از فناوری‌ها به زودی می‌تواند به یک امر عادی تبدیل شود.

آیا «VR» چیزی است که ممکن است برای شما کار کند؟

این فناوری به سرعت در حال بهبود است و برای برخی از این وظایف پیچیده تر، منطقی است که فکر کنیم اصلاً دور نیست. برخی از برترین تیم های ورزشی جهان در حال حاضر از برخی از فناوری های پیشرفته تر استفاده می کنند. این مزایا یک قدم فراتر از کمک به جلوگیری از آسیب های مغزی است.

از نظر عملی، آموزش در دنیای واقعی همیشه تابع محدودیت‌های زمان، جغرافیا، تجهیزات، آب و هوا یا تعداد شرکت‌کنندگان است. همه اینها را می توان با گزینه بازی در دنیای مجازی برطرف کرد.

همچنین ذکر این نکته مهم است که البته واقعیت مجازی به طور کامل جایگزین آموزش نخواهد شد! البته، هنوز جنبه تناسب اندام هر ورزشی وجود دارد که نمی توان آن را بدون عرق کردن در هنگام حضور در زمین به دست آورد. با این حال، پتانسیل بسیار زیادی برای کمک به توسعه تکنیک مناسب دارد که، همانطور که در تحقیقات پیشنهاد شده است، می‌تواند به ارتقای گزینه‌های ایمن‌تر در نهایت در موقعیت‌های بازی کمک کند.

“VR” و SPORTS: TAKE-HOMES

تعداد فزاینده ای از شواهد از پیامدهای منفی برای برخی بازیکنان در نتیجه ضربه های مکرر سر که هم در تمرین و هم در مسابقات رخ می دهد، پشتیبانی می کند. مقامات ورزشی به تأمین بودجه تحقیقات بیشتر در این منطقه و همچنین صدور دستورالعمل های جدید برای ایمن کردن تمرینات فعلی ادامه می دهند.

با این حال، با کاهش فرصت ها برای تمرین برخی از مهارت های مهم، نگرانی در مورد کمبود تکنیک در موقعیت های بازی مطرح شده است. واقعیت مجازی راه حلی را با اجازه دادن به بازیکنان برای تمرین در یک محیط واقعی و امن ارائه می دهد. این بدان معناست که اگر بازیکنان به طور عادی رقابت کنند، امیدواریم که می‌توان این کار را به روشی ایمن‌تر با تکنیک خوب انجام داد که تا حدی به صورت مجازی بهبود یافته است تا به کاهش نیروهای ضربه‌ای به سر کمک کند.

CTE در حال حاضر تنها پس از مرگ فرد و بررسی مغز قابل تشخیص است. استیو تامپسون اکنون مغز خود را برای تحقیق پس از مرگش تعهد کرده است. به همان اندازه که داستان او و دیگران غم انگیز است، شاید پیشرفت در تکنولوژی اکنون به این معنی باشد که در آینده چنین حوادثی بسیار کمتر دیده می شود.

اشتراک گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

5 + 3 =