ورزش بیسبال، هرآنچه نیاز است بدانید!

ورزش بیسبال، هرآنچه نیاز است بدانید!

بیس بال بازی ای است که توسط دو تیم مقابل انجام می شود و هدف آن کسب بیشترین تعداد دوش در تعداد مشخصی از اینینگ است. اگر یک تساوی در پایان آن دوره باقی بماند، بازی ممکن است تا زمانی که یک تیم دوش بیشتری نسبت به تیم دیگر به ثمر رساند یا شرایط دیگری (مانند محدودیت زمانی) برآورده شود، به «اینینگ اضافی» تمدید شود. یک “ران” در بیسبال زمانی امتیاز می گیرد که یکی از اعضای یک تیم حول یک توالی از چهار ایستگاه معروف به “پایه” پیشرفت کند: از پایه اول به پایه دوم تا پایه سوم به پایه اصلی (که معمولاً به عنوان صفحه اصلی نیز شناخته می شود).

کسب اطلاعات بیشتر: ورزش های قلبی عروقی چیست؟

هدف

هدف این بازی این است که با پیشرفت بازیکن در اطراف پایه ها، از پایه اول تا خانه، به دویدن امتیاز دهید. هر بار که یک بازیکن یک مدار کامل از چهار پایه ایجاد می کند، به تیم او یک ران تعلق می گیرد. هیچ امتیاز دیگری در بیسبال امکان پذیر نیست مگر در مواردی که یک بازی به دلیل ناتوانی یا عدم تمایل یک تیم به ادامه بازی شکست خورده باشد. در چنین حالتی، تیمی که بازنده نمی شود، با تعداد ران ها برابر با تعداد اینینگ های بازی، برنده اعلام می شود. برای بیسبال حرفه ای، چنین امتیازی معمولاً 9–0 است زیرا بازی های بیسبال حرفه ای معمولاً از 9 اینینگ تشکیل می شوند.

جمعیت شناسی

بیسبال اغلب بازی بزرگ آمریکایی یا سرگرمی بزرگ آمریکایی نامیده می شود، حداقل تا حدودی به این دلیل که تقریباً هر کسی در هر سنی می تواند در این ورزش شرکت کند. لیگ کوچولو بیسبال احتمالاً محبوب ترین مکانی است که در آن پسران و دختران جوان می توانند در لیگ های رسمی و سازمان یافته در یک ساختار ملی شرکت کنند. بخش تی بال لیگ کوچک برای پسران و دختران 5 تا 6 سال (با گزینه های 7 تا 8 سال) باز است، در حالی که لیگ کوچک آن برای بازیکنان 7 تا 12 سال و لیگ اصلی آن برای بازیکنان 9 تا 12 سال طراحی شده است. کودکان در هر سنی می توانند تقریباً در هر شرایطی (به عنوان مثال، خیابان ها، کوچه ها، زمین های باز، و زمین های بازی مدرسه) با تقریباً هر نوع وسیله ای (اسباب بازی های پارچه ای به عنوان توپ و چوب ها به عنوان خفاش) بازی کنند. اکثر دبیرستان‌ها، کالج‌ها و دانشگاه‌ها نیز از تیم‌های بیسبال حمایت می‌کنند، معمولاً برای مردان، اما گاهی اوقات برای زنان.

بیسبال نیز در بین افراد در انتهای طیف سنی محبوب است. لیگ بیسبال بزرگسالان مردان (MSBL)/ لیگ بیسبال بزرگسالان مردان (MABL) سازمانی متشکل از 325 شرکت وابسته، متشکل از 3200 تیم و 45000 عضو است. برای بازیکنانی که دیگر نمی‌خواهند یا نمی‌توانند در ورزش تا حدودی سخت‌گیرانه‌تر بیسبال شرکت کنند، ورزش خواهرش سافت‌بال اغلب یک گزینه جذاب است. به عنوان مثال، Senior Softball-USA ادعا می کند که بیش از 1.5 میلیون مرد و زن عضو این ورزش را در سراسر ایالات متحده انجام می دهند.

تاریخ بیسبال

مورخان هنوز بر سر منشا بیسبال بحث می کنند. به نظر می رسد اولین اشاره به این بازی در شماره 25 آوریل 1823 نیویورک تایمز باشد که به بازی ای در خیابان های نیویورک به نام “بیس بال” اشاره می کرد. با این حال، بسیاری از مقامات، آبنر دابل دی را پدر بیسبال می نامند زیرا او قرار است این بازی را در سال 1839 در کوپرستاون، نیویورک (محل کنونی تالار مشاهیر بیسبال) اختراع کرده باشد. در سال 1845، مجموعه ای رسمی از قوانین را نوشت که براساس آن بازی باید انجام شود. اولین بازی رسمی بیسبال که تحت قوانین کارترایت انجام شد، در میدان های الیزیان، در هوبوکن، نیوجرسی، بین باشگاه بیس بال کارترایتز نیکربوکر نیویورک و باشگاه بیسبال نیویورک برگزار شد. تیم Knickerbockers آن بازی را در سه اینینگ با نتیجه 11 بر 8 شکست داد. زنان در اوایل تاریخ به ورزش جدید علاقه مند شدند، با تشکیل اولین تیم زن در کالج واسار در سال 1866.

بیبی روث (1895-1948)

جورج هرمان روث یکی از دو فرزند از هشت فرزندی بود که پدر و مادرش باردار شدند و زندگی کردند. روت در جوانی اغلب تنها بود و خود را اغلب در دردسر می دید. والدین روث برای کمک به پسرشان در هفت سالگی او را به مدرسه صنعتی سنت مری فرستادند و اگرچه او هیچ علاقه ای به ساختار برنامه درسی پیدا نکرد، اما روت در بیسبال آرامش پیدا کرد – وقتی 15 ساله شد، به موقعیت های شکار و پرتاب دست یافت. برای تیم دانشگاهی مدرسه

در سن 19 سالگی، روث توسط جک دان، مالک بالتیمور اوریولز کشف شد و اولین قرارداد حرفه ای خود را امضا کرد. از آنجایی که یسوعیان سنت ماری حضانت روت را پس از ثبت نام تا سن 21 سالگی بر عهده داشتند، دان مجبور شد روث را به فرزندی قبول کند تا قرارداد را کامل کند – نام مستعار “بیب” از هویت روت به عنوان نوزاد دان گرفته شد که در تمام مدت با او ماند. زندگی خود. روث به مدت پنج ماه در اوریولز ماند و به بوستون رد ساکس فروخته شد، جایی که او یک بازیکن چپ دست استثنایی بود و در نهایت به عنوان یک ضربه زن بزرگ به شهرت رسید. با مهارت او، رد ساکس چندین بار قهرمان مسابقات جهانی شد تا اینکه پس از فصل 1919 به نیویورک یانکیز مبادله شد.

روث به برتری خود ادامه داد و موفقیت های متعددی را برای تیم به ارمغان آورد و در سال 1920، یانکی ها به عنوان اولین تیمی که یک میلیون هوادار را به استادیوم خود جذب کرد، بخشی از تاریخ بیسبال شد، ورزشگاهی که با نیویورک جاینت به اشتراک گذاشته شد. محبوبیت روث به حدی رسید که وقتی استادیوم یانکی در سال 1923 افتتاح شد، به عنوان “خانه ای که روث ساخت” شناخته شد. در سال 1925، روث مشکلات سلامتی را تجربه کرد، که باعث شد مردم فکر کنند او به اوج خود رسیده است، اما در سال 1926، او به ظرفیت ضربه زدن استثنایی خود بازگشت و تا سال 1927، روث رکورد 60 بازی خانگی تک فصل را به نام خود ثبت کرد.

روث در سال 1935 کار خود را با بوستون بریوز به پایان رساند و یکی از شش نفر اولی بود که توسط تالار مشاهیر بیسبال در سال 1936 افتتاح شد. در پاییز سال 1946، یک تومور بدخیم در گردن روث پیدا شد که باعث شد سلامتی او بسیار ضعیف شود. به سرعت. در 27 آوریل 1947، طرفداران بیسبال با اعلام روز بیب روث، او را گرامی داشتند، سپس در 13 ژوئن 1948، روث آخرین حضور خود را در استادیوم یانکی انجام داد، که همچنین بیست و پنجمین سالگرد تاسیس این ورزشگاه بود.

بیسبال کالج امروزه تحت صلاحیت انجمن ملی ورزش های دانشگاهی (NCAA) قرار می گیرد که تیم های کشور را به سه دسته تقسیم می کند: بخش های I، II و III، عمدتاً بر اساس اندازه ورزش در هر موسسه خاص. اولین قهرمان بخش I، در سال 1947، دانشگاه کالیفرنیا بود، و جدیدترین آنها، در سال 2016، دانشگاه نوا جنوب شرقی (فورت لادردیل، فلوریدا) بود. اولین قهرمان بخش دوم در سال 1968 کالج چپمن (دانشگاه چپمن کنونی)، در اورنج، کالیفرنیا، و آخرین قهرمان، در سال 2011، دانشگاه فلوریدا غربی بود. اولین قهرمان در بخش III در سال 1976 کالج ایالتی کالیفرنیا در استانیسلاوس بود که جدیدترین آنها در سال 2016، دانشگاه ترینیتی (ترینیتی، تگزاس) بود.

شرح

بیسبال بازی ای است که در آن دو تیم، متشکل از 9 بازیکن در یک زمان، هر کدام تلاش می کنند تا در تعداد معینی از اینینگ، بیشترین امتیاز را کسب کنند. بازی در زمینی انجام می شود که توسط دو “خط خطا” با زاویه 90 درجه نسبت به یکدیگر محدود شده است. راس این دو خط به عنوان “صفحه خانه” شناخته می شود. در فاصله 90 فوتی سمت راست از صفحه اصلی در امتداد یک خط خطا، “پایه اول” قرار دارد. در فاصله 90 فوتی سمت چپ از صفحه اصلی در امتداد خط خطای دیگر “پایه سوم” قرار دارد. در فاصله 90 فوتی عمود بر پایه اول و سوم، “پایه دوم” است. شکل هندسی تشکیل شده از صفحه اصلی و پایه های اول، دوم و سوم را الماس می نامند. در مرکز الماس یک “تپه پارچ” وجود دارد که توده ای گرد از خاک در فاصله 60 فوتی 6 اینچی از صفحه اصلی قرار دارد.

یک بازی زمانی شروع می‌شود که یک تیم (تیم “در میدان”) بازیکنان دفاعی خود را در موقعیت‌های مختلف زمین توزیع می‌کند، در حالی که تیم دیگر (تیم “در خفاش”) اعضای خود را یکی یکی “به bat” می‌فرستد. . خمیر در صفحه اصلی می ایستد و سعی می کند به توپ بیسبال پرتاب شده توسط یکی از اعضای تیم حریف، پارچ، که روی تپه پارچ ایستاده است، ضربه بزند. پرتاب کننده موظف است توپ بیس بال را در یک منطقه خاص، معروف به منطقه ضربه، تحویل دهد، جایی که به طور منطقی باید انتظار داشت که ضربه با چوب خود به توپ برسد. منطقه ضربه شامل فاصله بین شانه ها و زانوهای خمیر بالاتر از عرض صفحه اصلی است. اگر توپ خارج از آن منطقه باشد، داوری که در پشت صفحه قرار دارد، زمین را “توپ” می نامد. اگر توپ در داخل منطقه باشد و ضربه ضربه نخورد، زمین را “ضربه” می نامند. اگر ضربه به توپ تاب بخورد و تماس نداشته باشد، مهم نیست که توپ کجا بوده است، به آن ضربه نیز می گویند. اگر ضربه به توپ ضربه بزند، اما از خطوط خطا خارج شود، به آن “خطا” می گویند و ضربه را “ضربه” ارزیابی می کنند. اگر به یک خمیر چهار توپ داده شود، به پایه اول می‌رود. اگر سه ضربه به او نسبت داده شود، خمیر “خارج” است، یعنی نوبت خود را در خفاش کامل کرده است. تیم در خفاش ممکن است در خفاش بماند تا زمانی که سه اوت جمع کند، در این زمان تیم ها طرف خود را عوض می کنند. تیم دفاعی به بازی می آید و تیم در خفاش به میدان می رود.

هنگامی که ضربه ای به توپ برخورد می کند، ممکن است چندین اتفاق رخ دهد. اول، یکی از اعضای تیم دفاعی ممکن است توپ را قبل از برخورد به زمین بگیرد، که منجر به “پرواز کردن” یا “پاپ آپ” شود (بسته به اینکه توپ چقدر پیش رفته است). در هر صورت، خمیر “خارج” است و نوبت خود را در خفاش کامل کرده است. ثانیاً، یکی از اعضای تیم دفاعی ممکن است توپی را که به زمین خورده است به سمت خود بردارد و توپ را به پایه اول پرتاب کند. اگر توپ قبل از دویدن از صفحه به پایه اول برسد، خمیر خارج شده است. سوم، یک توپ ضرب شده ممکن است یکی از اعضای تیم دفاعی را که نتواند آن را در هوا بگیرد یا به سرعت کافی به پایه اول پرتاب کند، فرار کند. در چنین حالتی، خمیر به پایه اول می رسد و گفته می شود که در آن پایه “ایمن” است. پس هدف ضربه بعدی، «پیشبرد» بازیکن (اکنون «دونده») به پایه دوم، پایه سوم و در نهایت به خانه است. هنگامی که یک دونده به هر چهار پایه پیش رفت، گفته می شود که او یک “ران” به دست آورده است. راه های بسیار دیگری برای امتیاز دادن به دویدن وجود دارد. به عنوان مثال، ضربه زدن به توپ ممکن است آنقدر به توپ ضربه بزند که از محدوده فیزیکی زمین بازی خارج شود و به او اجازه دهد تا تمام پایه ها را به یکباره طی کند و در نتیجه “هوم ران” به وجود آید.

9 موقعیت دفاعی در یک بازی بیسبال عبارتند از:

Pitcher: شخصی که توپ بیسبال را به خمیر می دهد.
گیر: شخصی که پشت ضربه گیر در صفحه اصلی می ایستد و توپی را می گیرد که ضربه به آن ضربه نخورده باشد.
پایه اول، دوم و سوم: سه نفری که در یا نزدیک هر یک از سه پایگاه بازی می کنند.
Shortstop: شخصی که در موقعیتی در میانه راه بین پایه دوم و سومین پایه بازی می کند.
بازیکنان بیرونی چپ، راست و وسط: سه نفری که در “خارج”، منطقه خارج از الماس بیسبال، به ترتیب به سمت چپ و راست زمین بازی و در مرکز زمین بازی بازی می کنند.
آماده سازی
آمادگی بسیار کمی لازم است تا فرد از یک بازی بیسبال معمولی با دوستان لذت ببرد. با این حال، برای ادامه دادن به بیسبال حرفه ای، اکثر افراد باید سال های زیادی را صرف توسعه یک یا چند مهارت ویژه مورد نیاز برای موفقیت در ورزش کنند، مانند توانایی پرتاب توپ بیسبال با سرعت بالا یا با پیچ و خم های خاص یا توانایی ضربه زدن به توپ بیسبال در فواصل زیاد و با نظم قابل اعتماد.

تجهیزات

هرکسی می‌تواند با ابتدایی‌ترین تجهیزات، از جمله انواع چوب و توپ و روشی برای تعیین چهار پایه، بیسبال بازی کند. یک نوع محبوب بیسبال که در بسیاری از مناطق شهری بازی می شود، استیک بال نامیده می شود که با دسته جارو یا چوب هاکی و یک توپ لاستیکی یا معادل آن بازی می شود. در اشکال پیچیده‌تر بازی، مانند مواردی که در لیگ برتر بیسبال انجام می‌شود، شکارچی به تجهیزات تخصصی نیاز دارد که معمولاً شامل ماسک صورت، دستکش و محافظ پا و مچ پا می‌شود. سایر بازیکنان نیز دستکش های میدانی را می پوشند که با آن سعی می کنند توپ ضرباتی را بگیرند. باترها از کلاه ایمنی، محافظ ساق پا برای محافظت در برابر توپ های ضربه خورده که به پاهایشان برخورد می کند، و انواع دیگر تجهیزات طراحی شده برای محافظت از قسمت های آسیب پذیر بدن افراد استفاده می کنند. میزان و پیچیدگی تجهیزات مورد استفاده توسط بازیکنان بیسبال از روزهای اولیه، زمانی که بازیکنان چیزی جز لباس های فرم ساده و دستکش های سبک وزن نمی پوشیدند، به طور قابل توجهی تکامل یافته است.

آموزش و آماده سازی

احتمالاً بزرگترین عاملی که یک فرد را به یک بازیکن بیسبال برجسته تبدیل می کند استعداد طبیعی است. اکثر مردم بر این باورند که آموزش پرتاب کردن، ضربه زدن یا گرفتن توپ بیسبال با حداکثر کارایی ممکن نیست. انسان یا با استعداد ذاتی به دنیا می آید یا نه. همانطور که گفته شد، استعداد طبیعی همیشه می تواند با انواع تمرینات آموزشی بهبود یابد. اکثر تیم‌های بیسبال (و همه تیم‌های حرفه‌ای بیسبال) برنامه «تمرینات بهاری» را برنامه‌ریزی می‌کنند که چند هفته یا چند ماه قبل از افتتاح رسمی فصل آغاز می‌شود. برنامه تمرینی بهاری به ورزشکاران این فرصت را می دهد تا بدن خود را برای فصل عادی آینده آماده کنند. این شامل انواع فعالیت هایی است که در طول سال ها متنوع تر و پیچیده تر شده اند. آنها در چند دسته کلی از جمله قدرت، سرعت، پرتاب، ضربه زدن و تمرین چابکی قرار می گیرند.

شاید اساسی ترین تمرین برای بازیکنان بیسبال، دویدن ساده باشد. هرکسی که از کمپ تمرینی بیسبال بازدید کند، بازیکنانی را می بیند که دائماً از یک طرف زمین به سمت دیگر می دوند. دویدن به فرد کمک می کند تا قدرت عضلانی ساق پا را تقویت کند و استقامت خود را بهبود بخشد. در طول فصل عادی، دویدن همچنان یک تمرین تمرینی حیاتی است و بازیکنان تا حد امکان قبل از هر بازی دائماً در حرکت هستند. مربیان بیسبال همچنین از انواع تمرینات قدرتی، از جمله وزنه برداری، و همچنین تمرینات طراحی شده برای تقویت گروه های عضلانی خاص، مانند عضلات دوسر بازو و سه سر، عضلات شانه، عضلات مچ پا و ساق پا، و عضلات زانو و ران استفاده می کنند. تمرینات خمشی نیز قدرت و انعطاف ستون فقرات را بهبود می بخشد. تمرینات هایپرتروفیک به منظور ایجاد توده عضلانی گنجانده شده است. ورزش هایپرتروفیک تمرینی است که در آن فرد اندازه سلول های عضلانی را افزایش می دهد و در نتیجه قدرت بیشتری برای آن عضله ایجاد می کند. سایر تمرینات برای ایجاد حداکثر قدرت عضلانی استفاده می شود که شامل بهبود عملکرد عصبی عضلانی و استقامت عضلانی است.

تمرینات آموزشی ویژه نیز بر مهارت های خاص مورد نیاز برای موقعیت های مختلف در تیم تمرکز دارد. به عنوان مثال، متخصصان در زمین زدن و ضربه زدن (مربیان توپ و مربیان ضربه زدن)، اغلب بازیکنان بازنشسته با استعدادهای خاص در این زمینه ها، با بازیکنان کار می کنند تا مهارت های ویژه ای را که آنها برای موثر بودن در پست های خود نیاز دارند، بهبود بخشند. مدیران و مربیان همچنین به طور گسترده با انواع مهارت‌های تیمی که برای موفقیت در بیسبال مورد نیاز است کار می‌کنند، مهارت‌هایی مانند اجرای بازی «ضربه و دویدن»، بازی «فشار دادن»، بازی «قطع» در پرتاب از زمین بیرون. ، و “بازی دوگانه” برای بازیکنان داخلی.

خطرات

به طور کلی، خطر کمی برای آسیب های تهدید کننده زندگی در بیسبال وجود دارد. در بیش از یک قرن تاریخ بازی، تنها دو بازیکن در اثر جراحات در زمین جان خود را از دست داده اند، مایک «داک» پاور، شکارچی نیویورکی در سال 1909 و ری چپمن در سال 1920. دیوار در تلاش برای گرفتن توپ مگس بود و چپمن با برخورد توپ به سرش کشته شد. بازیکنان بیسبال همچنان از هر دوی این رویدادها، به خصوص دومی، آسیب های بسیار جدی می بینند، اما منجر به تلفات جانی نشده اند. به عنوان مثال، تونی کونیلیارو، بازیکن بیرونی بوستون، تمام فصل 1968 را پس از اصابت توپ به چشمش از دست داد. در سال 2005، آدام گرینبرگ، بازیکن خارجی شیکاگو در اولین زمینی که در لیگ های بزرگ با آن روبرو شد، از ناحیه سر مورد اصابت قرار گرفت. همانطور که مشخص شد، این تنها زمینی بود که گرینبرگ تا به حال در مسابقات اصلی دیده بود، تا حدی به دلیل اثرات طولانی مدت مصدومیتش.

اکثریت قریب به اتفاق آسیب های بیسبال مربوط به مفاصل و عضلات با درجات مختلف شدت است. برخی شامل کبودی‌ها و دردهای ساده‌ای هستند که پس از چند روز ناپدید می‌شوند، اما برخی دیگر ممکن است به اندازه‌ای شدید باشند که به حرفه بازی کردن فرد پایان دهند. با توجه به نقش حیاتی پرتاب در بیسبال، نباید تعجب آور باشد که یکی از شایع ترین آسیب ها احتمالاً آسیب به شانه است، به خصوص وضعیتی که به عنوان پارگی روتاتور کاف شناخته می شود. روتاتور کاف ناحیه‌ای از شانه است که همانطور که از نامش پیداست، به بازو اجازه می‌دهد تا در ناحیه شانه بچرخد، این عمل ضروری در پرتاب توپ بیس‌بال است. یکی دیگر از آسیب های رایج، درد آرنج است، مشکلی که دوباره به دلیل فشار وارد شده به آرنج با پرتاب توپ بیسبال ایجاد می شود.

تعدادی از آسیب های دیگر مربوط به دویدن و اقدامات مرتبط مورد نیاز در بیسبال است. از جمله شایع ترین این آسیب ها پارگی عضله همسترینگ است. اصطلاح “همسترینگ” به گروهی از ماهیچه ها اطلاق می شود که در امتداد پشت ران، از قسمت تحتانی لگن تا زانو قرار دارند. همسترینگ به شدت در عمل دویدن دخالت دارد و برای مثال خم شدن زانو را ممکن می کند. هنگامی که فرد سعی می کند در حین دویدن سریعتر بدود یا جهت خود را تغییر دهد، فشاری بر روی همسترینگ وارد می شود که می تواند منجر به کشیدگی یا پارگی جزئی یا کامل عضله شود. فشارهای ساده روی عضله معمولاً با چند روز یا چند هفته استراحت برطرف می شود، در حالی که بیشتر پارگی های جدی نیاز به جراحی دارند.

اشتراک گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

+ 56 = 60